Het Huis van de Kinderen in Anderlecht, een speel- en ontmoetingsplaats voor de kinderen van de wijk, kwam niet meer overeen met de veiligheidsvoorschriften. Het project, in het begin een eenvoudige reactie op een technische behoefte, werd omgezet naar een ontdekkingstocht in de imaginaire wereld van de kinderjaren. De noodtrap wordt niet als dusdanig gedefinieerd, maar wordt beschouwd als een nieuwe mogelijkheid om te bewegen in de ruimte, net zoals de centrale trap.

Dankzij deze dubbele circulatie weven zich een veelheid aan parcours tussen het oude gebouw en de nieuwe
speelplaats, dwars door een volume dat lijkt op een klein huis...

De verwerking van licht en kleur werden met veel zorg behandeld in samenwerking met de graficus Eric Pringels (architect van opleiding). Het geheel van het gebouw wordt een drager van het denkbeeldige, als een verlengstuk van de kindertekeningen die aan de muur hangen. Deze pictogrammen geven soms duidelijke aanwijzingen en zijn in continuïteit met de taal van de straat (zoals de extra helling van de centrale trap, geschilderd in rood en wit). Soms worden ze signalen die door de kinderen vrij geïnterpreteerd worden.